Հրեշտակներն են գլխիդ
թևածում,

Սպիտակ շղարշդ գլխաշոր
վառման,

Ու գլխներիս են թափվում,
տարածվում

Սպիտակ վարդերի թերթեր
աննման:

Ախ, դու իմ ճերմակ-ճերմակ
լուսաջան,

Տիրամոր անմեղ աջերի
նման,

Ինձ էլ տար այդպես
ճերմակ, փութաջան

Հիսուսի հացի ճերմակ
աղաման:

Ախ, ինչ հրաշք ես,
ինչ անմեղություն

Սպիտակ լուսամփոփ սևուկ
աչքերով,

Ինձ դու բեր ճերմակ
ապաշխարհություն,

Քո այդ երգեցիկ դայլայլ
կանչերով:

Ու թող հավերժը դառնա
մեզ օրրան,

Արարչի աջը քեզ միշտ
պահապան,

Իմ հրաշք, հավատ, իմ
վեհ սրբություն,

Իմ մաքրամքուր մեղքիս
մարդասպան:

Ու բեր ինձ հավերժ-հավերժ
փրկություն,

Գեղեցկությունդ Տերն
է նվիրել,

Իմ հոգու ծարավ, սրտիս
փափկություն,

Քեզ եմ իմ կյանքը հավերժ
նվիրել,

Դու ինձ տար հավերժ անմահություն:

Նորից հաշտվեցինք, ի՜նչ երջանկություն,
Նորից աշխարհիս գույնը վառվռաց:
Նորից իմն ես դու իմ գեղեցկություն,
Նորից իմ սրտի խաղը թրթռաց:

Ու կրկին ես քեզ սիրում եմ անկեղծ,
Չնայած խանդդ մեզ վիհն էր տանում:
Նորից իմն ես դու սեր ամենամեծ,
Նորից ճախրում ենք երկնի անհունում:

Ու հիմա սերս ուժգին ավելի,
Աստծո կամքն էր դա, որ նորից կապեց:
Իմ անուշաբույր սեր իմ նազելի,
Նորից սրտիս մեջ կրակներ վառվեց:

Ու սա է բանը անծայր օղակի,
Անվերջ բաժանում ու անվերջ տանջանք:
Հիմա սիրում եմ ես քեզ կրկնակի,
Ամեն բաժանում նոր սեր ու նոր կյանք:

Չեմ ուզում շրջել խրթին խոհերում,
Ասես պարում եմ:
Էլ ի~նչ կուռ մտքեր ու կյանքի իմաստ,
Հիմա սիրում եմ:

Թող ուրիշները այժմ որոնեն,
Ես վայելում եմ:
Նրանք թող բացեն մութ հեռուները,
Իսկ ես սիրում եմ:

Կյանքի ու մահվան արնոտ փշերը,
Արհամարում եմ:
Ուղղակի հիմա ես երջանիկ եմ,
Որ քեզ սիրում եմ:

Ու թող այլևս հոգիս չցավա,
Կյանքս ապրում եմ:
Ես ոչ հիմար եմ, ոչ էլ իմաստուն,
Միայն սիրում եմ:

Չէ± որ կատարվեց աշխարհիս իրավ,
Մեծ արարումն:
Տիեզերական հազվադեպ պայթյուն,
Ինձ էլ սիրում են:

Ու երջանիկի բնորոշ զգացմունք,
Եթե բարում եմ:
Աշխարհիս բոլոր իմ մերձավորներ,
Ձեզ էլ սիրում եմ: 

Ես քեզ սիրում եմսիրով խելագար,
Դե ինչ, սիրո մեջ բոլորն են ազատ:
Իմ մեջ մեռել են զգացմունքները այլ,
Ինձ հիմա միայն սերն է հարազատ:

Չեմ ուզում կրկնել բառեր հնացած,
<Ես քեզ սիրում եմ, դւ իմ հրեշտակ>:
Բայց դու հասկացիր, եթեսիրումեմ,
Ուրեմն միակն ես այս երկնքի տակ:

Այսօր դժվար է նայել անցյալիս,
Թվում է, թե քեզ ողջ կյանքս եմ սիրել:
Ու չեմ հասկանում, ասա սիրելիս,
Այսքան ժամանակ դու ու՞ր ես եղել:

Բայց եթե մի օր էլ ինձչսիրես,
Դու ինձ մի ասա, ես անկարող եմ:
Գնա’, հեռացի’ր, բայց միշտ իմացիր,
Քեզ ունեցել եմ` արդ բախտավոր եմ

Ես քեզ տեսա, ու հանկարծ,
Տիեզերքը շրխկաց:
Ես քեզ տեսա, ու ասես
Սիրտս վառվեց արի պես:
Ես քեզ տեսա քարացա`
Անմահության տեր դարձա,
Ինձ քո գիրկն ես հմայում,
Ոնց լուսընծան խավարում:

Ես քեզ տեսա, հասկացա,
Որ անցյալս մոռացա:
Էլ չի հուզում ապագաս,
Մի տենչ ունեմ՝ մոտս գաս:
Փոթորկում է իմ հոգին,
Ա˜խ, կտեսնե՞մ քեզ կրկին,
Ու կփարվե՞մ նորից քեզ,
Իմ կյանքի նոր ասպարեզ:

Էլ ի՞նչ ներկա, ապագա,
Լուսնի տակ էլ դրախտ կ’ա,
Եդեմից ինձ բերեցիր,
Կարմիր խնձոր տվեցիր:
Հիմա ես քոնն եմ հավետ,
Ափիոնադաշտ բուրավետ,
Դյութիչ գինով լի գավաթ
Իմ հույս, իմ սեր, իմ հավատ:

Ես քեզ տեսա, ու պարզվեց,
Որ երկնի դուռը բացվեց,
Ինձ աստծուն ես մոտեցնում,
Հավերժի մաս ես դարձնում:
Ես օդերում եմ քայլում
Քո խաշխաշը վայելում,
Երբ քեզ տեսա անկասկած
Տիեզերքը շրխկաց:

Ես քեզ տեսա շրջվեցին գլխիվայր իմ մտքերը,
Գիժ փոթորիկը դարձավ իմ մշտական ընկերը:
Ու հասկացա, որ արդեն երերում են հիմքերը,
Կրկին ոչինչ չգիտեմ ու քաոսն է իմ վերը:

Ես քեզ տեսա ու հիմա հրաբուխն է իմ տերը,
Սիրտս լավա է թքում`այրում իմ հին գրերը:
Ես կրակն եմ շպրտում իմ թղթերն ու տետրերը,
Եվ մենք ջնջում ենք քեզ հետ բոլոր կիլոմետրերը:

Ես կրակին եմ տալիս իմ անցյալս ու օրերը,
Չեմ ցանկանում էլ խաղալ հտպիտ պոետիս դերը:
Դու ինձ նվեր տվեցիր տիեզերքի թագերը,
Քեզ ինձ տալով կարգեցիր արքաների դասերը:

Հիմա նոր եմ հասկանում, թե ինչ ասել է սերը,
Դու իմ առջև բացեցիր երջանկության դռները,
Աստվածային են դառնում իմ կրքերն ու հույզերը,
Ու վերանում եմ երկինք Օլիմպոսի ծիրերը:

Մի խոսքով ես քեզ տեսա ու շռնդաց աշխարհը,
Հիմա ճղճիմ են ու սին իմ անցյալի դերերը,
Հիմա երկնի մովերում ճախրում են մեր սրտերը,
Հիմա խաղում եմ ես լոկ աստվածների խաղերը:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Մութ ու ցուրտ օրեր դժոխք, սատանա,
Մանկական աչքեր խոշոր, վախվորած,
Փարիզից Մոնթեն Ղարաբաղ գնաց:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Աշխարհի կենտրոն՝ հայեր Արմենիա,
Գլուխներդ դրված զոհասեղանին,
Կռվի էր գնում անբեղ պատանին:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Աղերսում էինք` կորչիր սատանա,
Սաղմը սոված էր, մեռավ մոր փորում,
Պապիկ, տատիկներ աղբ էին քչփորում:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Ծերունին սառած թաղթին կմնա,
Ասում էինք տխուր մի քիչ համբերենք,
Գարունը կգա ազգով նկարվենք:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Լոկ մորուց գիժը չի գժվի հիմա,
Գիշերով տնից թաքուն դուրս հանում,
Անդագաղ անտես դիակ էին տանում:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Արցախյան կռիվ, Պարգև քահանա,
Իշխանիկները հարցերը լուծում,
Առնետներ էին մարդկանցից բուծում:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Ամեն ինչ արա, միայն ողջ մնա,
Դաժան տարիներ ու մարդիկ տարտամ,
Ակն ընդ ական, ատամ ընդ ատամ:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Մայրն անզավակ անտեր մահանա,
Նորից գաղթական ու կռունկ նորից,
Ոչ ոք չէր ջոկում էլ թացը չորից:
Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Ու հայը դատի հայը հասկանա,
Փոքրիկ երկիրս հյուսիս էլ ունի,
Երկրաշարժ ահեղ մարդիկ անտունի:

Դե արի պոետ ու մի խենթանա……..
Քո ընտանիքն էլ լուռ կանհետանա,
Ժաժքից շատ ու շատ ընտանիք փլվեց
Հենց այդ պատճառով ՄԻՐԱՇ-ն էլ գժվեց…..

Կանաչ, կարմիր վարդագույն ես
Ծիածանի պես բազմագույն,
Իմ նեկտարը ու իմ թույնն ես
Գիշերվա մութ ու շառագուն:

Առվակի պես կարկաչուն ես
Ու լճակի հարթ հայելի,
Իմ երազի զիլ թռչունն ես
Սևաչ եղնիկ, իմ նազելի:

Լիլիթ ջան, դու իմ առավոտն ես
Ու գիշերը լիալուսին,
Սրտիս դարմանն ու ցավոտն ես
Գրելու եմ, լոկ քո մասին:

Դու իմ հոգու մեղեդին ես,
Ու շուրթերիս քաղցրությունը,
Դու իմ մոտիկն ու անդինն ես
Իմ բերկրանքն ու վեհությունը: