Родиться означает входить в царство времени, умереть – покинуть это царство.

Мало верить в Бога, надо верить Богу.

ես աշխարհ եկա, որ սիրտս բացեմ,
Ամեն-ամենքին հուրս տարածեմ,
Որ սառած մարդիկ ինձնով ջերմանան,
Իմ տեր Հիսուսին քիչ էլ մոտենան։

ես աշխարհ եկա, որ երգս երգեմ,
Գորշ հոգիները մի փոքր զուգեմ,
Որ մաղձը մարդիկ սրտներից հանեն,
Չար կյանքի խաչը քիչ թեթև տանեն։

ես աշխարհ եկա, որ կուռ մտածեմ,
Կյանքի իմաստի խորհուրդը բացեմ,
Որ մարդիկ իրենց կյանքը ճիշտ ապրեն,
երկնավոր հորս ջերմ երկրպագեն։

Ու աշխարհ եկա, որ այն քաղցրացնեմ,
Կյանքի նեկտարը քիչ ավելացնեմ,
ես աշխարհ եկա նաև որպեսզի
Աշխարհը մի քիչ խաշխաշ համտեսի։

Ներիր, սիրելիս, որ դառնացել եմ,
Սիրտս՝ սևացրել, աչքս թացել եմ,
Ուղղակի կյանքը ինձ փուշ է թվում,
Առանց քեզ հոգիս ցավում է, նվվում։

Ներիր, սիրելիս, որ վերացել եմ,
Ցնորհքներիս մեջ քեզ տիրացել եմ,
Ուղղակի քեզնով ճախրում եմ, փթթում,
Առանց քեզ ծաղկից լոկ թույն է թորվում։

Ու ներիր, որ քեզ հավատացել եմ,
Սրտիս դռները դեմդ բացել եմ,
Ուղղակի իմ մեջ դու իմն ես թվում,
Առանց քեզ կյանքիս օդը չի բավում։

Ուրեմն ներիր, որ դառնացել եմ,
Սիրտս՝ սևացրել, աչքս թացել եմ,
Իմ արցունքներով վարդերն են սնվում,
Իմ մորմոքներից երգեր են ծնվում։

Դու՝ այնքան հեռու, այնքան անհաս ես՝
Տարածության մեջ և ժամանակի,
Ախ, բայց ինչ անեմ, ուրիշի հարսն ես,
Ու ես դժբախտ եմ, դժբախտ՝ կրկնակի։
Դու ինձ կանչում ես ու ինձ տանջում ես
Ուրիշի մահճից, ուրիշի գրկում,
Ճոխ պատրանքներս անսիրտ ջնջում ես
Իրականության այրող կրակում։

Դու ուրիշինն ես, ուրիշի կեսն ես,
Քեզ սիրել, տենչալ ինձ չի կարելի,
Բոլոր կանանցից ամենախասն ես՝
Իմ ամենաթանկ օտար-սիրելի։
Ուրիշ սեղանի գինով լի թասն ես,
Իմ անուրջների չքնաղ դիցուհի,
Ու ցնորհքներիս ելքի դարպասն ես,
Ինձ քո սիրուց ետ ոչինչ չի պահի։

Բայց ես սիրում եմ ու պիտի սիրեմ,
Թող որ անիմաստ ու անպատասխան,
Իմ երկինքներում քեզ պիտի տիրեմ՝
Կյանքի ու մահու ոլորան խաղում։
Թեկուզ հեռու ու ուրիշի հարսն ես,
Դու՝ իմ փուչ երազ՝ քնած թե արթուն,
Ախր, չէ որ դու իմ սրտի մասն ես՝
Իմ հոգու գինին օտար գավաթում:

Չարն է փռել թևերը

Խարխափներում այս խավար,

Ամեն մարդ իր հոգսերում

Լույս է փնտրում ու հնար£

 

Դարը բերել է բազում

Խնդիրներ բարդ ու դժվար,

Հոգիս նվվում է ցավից`

Սիրելիներիս համար£

 

Ախ, իմ անուշ ու բարի

Հարազատներ անհամար,

Ամեն ինչ լավ կլինի`

ԵՍ ԿԱՂՈԹԵՄ ՁԵԶ ՀԱՄԱՐ£

 

Չարի գործիք իշխաններ

Միշտ եղել են դարեդար,

Աստըված աներ մեր գլխին

Մի իմաստուն արքա գար£

 

Ու տառապում է հոգիս,

Ո°չ դեղ ունեմ, ո°չ էլ ճար,

Հանճարեղ է սատանան,

Տեր իմ, Նեռին եդիս տար£

 

Ու թե իմ այս խոսքերից

Դուք համարեք ինձ հիմար,

Անգամ իմ թեժ թշնամիք,

ԵՍ ԿԱՂՈԹԵՄ ՁԵԶ ՀԱՄԱՐ£

 

 

 

 

Դու ինձ անզգույշ հանկարծ չսիրես,

Ես այս աշխարհում ոչ մի բան չունեմ,

Սիրավառ սրտիս ունկն չդնես,

Ես փուչ դայլայլող անբույն թռչուն եմ£

 

Իսկ քեզ փառահեղ պալատն է սպասում,

Պուռպուռ թիկնոցը արքայահարսի,

Փույթ չէ, որ իմ բորբ արյունն է հոսում,

Ինձ տանում դեպ վեհ ծիրը Պառնասի£

 

Ես իմ փշերը պիտի տրորեմ,

Հետքերս երկնեն, կակաչներ ծնեն,

Բոկոտն քայլքս արյունով ջրեմ,

Աշխարհը մի քիչ խաշխաշով սնեմ£

 

Ու երբ վար նայես քո ապարանքից,

Դու ինձ կհիշես ու կվեհանաս,

Հրճվանքներ կապրես իմ կարմիր հետքից,

Մի անուշ հուշով դու կարբենաս£

 

Իսկ հիմա անզգույշ դու ինձ մի սիրիր,

Ես այս աշխարհում անբույն եմ, անմաս,

Միայն անունդ սրտիս նվիրիր,

Որ մի օր  հետս վեր հանեմ Պառնաս£

Արդյոք դու գիտե±ս,

Թե որքան շատ ես

Իմ հույզերի մեջ,

Ինչ ճոխ ես ներկում

Կտավներս պերճ,

Սուզում հույզերի

Անհունը անվերջ,

Հետո հանում վեր,

Խառնում աստղերին`

Անձիս կարգելով

Ցնորքիս գերին£

Ու չեմ հասկանում`

Ինչ վիհում եմ ես,

Ու չեմ ըմբռնում`

Արդյոք դու ինչպե±ս

Արեցիր այնպես,

Որ այս տարիքում

Իմ հոգու խորքում

Խենթ պատանու պես

ԿԱՐՈՏՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ£

 

 

 

* * *

 

Տառապում է սիրտը իմ`

Նրա ընտրյալը չկա,

Հույս է դրել հավատքին,

Որ նե կգա, նե կգա£

 

Տրորվում է իմ հոգին`

Աչքերիս լույսը չկա,

Նրանք հառել են ճամփին,

Թե նե կգա, նե կգա£

 

Սիրտս ասում է մտքիս

(Իմ բորբ արյունը վկա).

Սերս հուր է ահագին,

Ա¯խ, նե կգա, նե կգա£

 

Այսպես սիրտս ու հոգիս

Տենչ ունեն մեծ ու հսկա

Ու կարգադրում են աչքիս`

Հարիր կգա, նե կգա£

 

 

 

* * *

 

Ամեն պատի մեջ ես մի դուռ տեսա

Ու որոշ դռներ ինձ պատ թվացին,

Դեպի մահ տանող թունելին հասա,

Բայց և ետ դարձա` ինչպես նորածին£

 

Աշխարհում բազում սենյակներ մտա`

Ուրվականի պես պատեր ճեղքելով,

Ա¯խ, ցավոք, ես ինձ մի տուն չգտա`

Հյուրանոցներում կյանքս վատնելով£

 

Բայց հոգիս էլի պատանի մնաց`

Չորացած գանգս պատեպատ տալով,

Ցանկացած սենյակ ինձ պալատ թվաց`

Թեկուզ մի ջարդած աթոռ գտնելով£

 

Քանդեք պատերը, աղաչում եմ ձեզ,

Սիրտս ծաղկազարդ դաշտ է որոնում,

Սիրո դռներն եմ էլի թակում ես

Այս սև պատերի ցամաք զնդանում£

 

Ամեն պատի մեջ ես մի դուռ տեսա,

Ու էլի սիրուս դուռը սև պատ է,

Քանդիր պատերս, իմ սիրո մուսա,

Մեջս դուռ ու պատ քանդող հավատն է£

 

 

* * *

 

Մի ռետին տվեք` անցյալս ջնջեմ,

Այսօր ես սիրուց հարբած ու քաջ եմ,

Ապագայիս նոր հույզ է նշմարվում,

Հոգիս  տանջվում է, սիրտս` ճմլվում£

 

Ուզում եմ նորից ճախրել մովերում,

Նորից կրակվել սիրո բովերում,

Որ գահակալեմ երկնի տարփանքին

Ու տիրակալեմ ողջ տիեզերքին£

 

Նորից կրկնեմ սայթաքներս հին,

Նորից հավատամ սին ցնորքներին,

Մոռացման մատնեմ բազում վերքերս,

Թող նորից հորդան անհագ կրքերս£

 

Կյանքիս մատյանի գիրը ուրանամ,

Ցավի հուշերս թող անէանան,

Այսօր ես սիրուց հարբած ու քաջ եմ…

Մի ռետին տվեք` անցյալս ջնջեմ£